ارزیابی ثبات مفصل: مشخص کننده ظرفیت عناصر ساختاری برای مقابله با نیروهادر جهت های غیرآناتومیک است.  ثبات با چندین فاکتور تعیین می شود که شامل bony congruity،  integrity Capacitor & Cartilage و قدرت تاندونها و عضلات است.  ارزیابی سمت سالم بیومکانیک خاص بیمار را نشان خواهد داد.  معاینه کننده اول درد و مقاومت در مفصل مبتلا را مشخص می کند و در ادامه ارزیابی حرکت مفصل جهت تعیین احساس در انتهای دامنه حرکتی، الگوهای کپسولی، کاهش یا افزایش حرکت انجام می شود.  تصاویر رادیولوژیک در موارد شک به عدم ثبات کمک کننده هستند مثل Flexion- extension spine films جهت ارزیابی ثباتی ستون فقرات یا MRI برای دیدن میزان پارگی رباط صلیبی.

حرکت مفصل یا الگوهای کپسولی، ارزیابی کننده سلامت کل کپسول در وضعیت open-packed است.  open-packed وضعیتی است که کمترین تماس استخوانی همراه با بیشترین شلی کپسولی است.

در حرکت ارادی یک مفصل (Active دامنه حرکتی) تمام محدوده آن مفصل را معمولا شامل نمی شود.  انتهای نهایی محدوده حرکتی مفاصل نه با حرکت ارادی بلکه باید با دامنه حرکتی پاسیوارزیابی شود.  انواع احساس در پایان دامنه حرکتی وجود دارد.  فشرده شدن بافت نرم در انتهای فلکسیون آرنج طبیعی است اما زودتر از زمان مورد انتظار می تواند نشان دهنده التهاب یا ادم باشد.  کشیدگی بافت معمولاً سفت است و تاحدی قابل چشم پوشی است مثلاً در خم شدن لگن.  با این وجود نرمی که قبل از انتعای محدود حرکتی اتفاق بیافتد می تواند نشانه ای از افزایش تون  و ، یا سفتی کپسول باشد.

انتهای دامنه حرکتی سخت بطور معمول در باز کردن آرنج دیده می شود اما در آرتریت مفصل قبل از انتهای محدوده حرکتی رخ می دهد.  احساس دامنه حرکتی خالی نشان دهنده عدم وجود محدودیت مکانیکی ناشی از انقباض عضله است که بعلت درد ایجاد می شود.  در حضور اسپاسم یا گاردینگ غیرارادی عضله، یک توقف ناگهانی همراه با درد دیده می شود.

افتراق بین مفاصل کم تحرک و شل مهم است.  در حالت اول خطر کشیدگی عضله، تندینیت و گیرافتادگی عصب زیاد است و در حالت دوم خطر پیچ خوردگی مفصل و آرتروز زیاد است.  سینویت التهابی به عنوان مثال، حرکت مفصل را افزایش می دهد و کپسول را ضعیف می کند.  در حضور کاهش قدرت عضله، خطر تروما و عدم ثبات مفصل افزایش می یابد.  اگر شک به بی ثباتی مفصل باشد، می توان تستهای تشخیصی تائید کننده انجام داد (مثل رادیوگرافی).

ارتباط زمانی بین درد و مقاومت در معاینه در عمل بین آسیب حاد تا مزمن تغییر می کند.  در درگیری حاد مفصل درد قبل از مقاومت در محدوه حرکتی پاسیو رخ می دهد، در درگیری تحت حاد درد و مقاومت همزمان در محدوه حرکتی پاسیو رخ می دهد.  در درگیری مزمن مفصل درد بعد از بروز مقاومت در محدوه حرکتی مشاهده می شود.

ارزیابی دامنه حرکتی

مطلب اصلی بررسی دامنه حرکتی معمولاً ثبت integrity مفصل بوده است که تاثیر رژیم درمانی را ارزیابی می کند و مدل مکانیکی یک اختلال را تعیین می کند.  محدودیت ها نه تنها روی حرکت و تحرک بلکه روی فعالیت روزانه نیز اثرگذار هستند.  دامنه حرکتی طبیعی براساس سن، جنس، آمادگی بدنی، چاقی و ژنیک تغییر می کند.  مردان محدوده حرکتی محدودتر در مقایسه با زنان دارند که بستگی به سن و فعالیت مفصلی خاص دارد.  الگوهای شغلی و غیرشغلی فعالیتها پتانسیل تغییر دامنه حرکتی را دارند.  مثلاً، ژیمناستها معولاً افزایش دامنه حرکتی در قسمت تحتانی تنه و ران دارند.

دامنه حرکتی پاسیو باید در تمام صفحات حرکتی توسط معاینه کننده در حالتی که بیمار آرام باشد تا کاملاً انتهای محدوده حرکتی ارزیابی شود، انجام شود.  دامنه حرکتی  فعال که توسط بیمار در تمام صفحات حرکتی  بدون کمک معاینه کننده انجام می شود همزمان قدرت عضله، هماهنگی حرکت و توانایی عملکردی را ارزیابی می شود.

کانتر کچرها اغلب در نگاه کردن واضح هستند.  کانتر کچرها روی دامنه حرکتی کامل و صحیح مفصل با تغییرات استخوانی و یا بافت نرم تاثیر می گذارند.  کانتر کچر عضلانی یا بافت نرم با کشش طولانی کاهش می یابد در حالیکه کانتر کچر استخوانی این طور نیست.  گاهی سخت و غیرممکن است که بین کانترکچر و هیپرتونی شدید در بیماری سیسنم عصبی مرکزی افتراق گذاشت.  بلوک تشخیصی یک عصب محیطی میتواند هیپرتونی را برای چند ساعت از بین ببرد تا اتیولوژی کانترکچر مشخص شود و راهنمایی برای درمان صحیح نقص حرکتی یا فعالیت روزمره زندگی را فراهم سازد.