بسیاری ازداروهای ضد افسردگی باعث اختلال عملکرد  جنسی میشوند. بسیار مشکل است که بتوانیم بگوییم مشکلات جنسی بیمار ثانویه به افسردگی است یا داروهای ضد افسردگی. مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین SSRI تمایل به ایجاد اختلال عملکرد  انزال در مردان(تاخیری یا عدم انزال و ارگاسم) و نیز تاخیر یا غیبت ارگاسم در زنان میشوند. کاهش میل جنسی عارضه دیگر آنهاست. همچنین مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین  باعث اختلال نعوظ  میشوند ولی بسیار کمتر از اثری که  روی انزال دارند. شیوع اختلال عملکرد  جنسی در مصرف کنندگان مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین 16 تا73% و در مردان بیشتر است. تفاوت قابل توجهی بین داروهای این دسته از این نظروجود ندارد.  میزان اختلال انزال برای فلوکستین 20تا 75درصد ، برای سرترالین 20 تا67 %وبرای پاروکستین 20 تا30 % است.

داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای که برای درمان افسردگی  ودرد نوروپاتیک به کار میرود میتواند باعث اختلال نعوظ ،  کاهش میل جنسی شود. این اثر آنها به خطر خاصیت آنتی کولینرژیک است. از بین داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای دزیرامین کمترین اثر جنسی را دارد. ترازودون که داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای هتروسیکلیک است باعث پریاپیسم میشود. مهارکننده مونوآمین اکسیداز های هتروسیکلیک باعث مشکلات جنسی بیشتری نسبت به سایر ضد افسردگیها میشوند(بالاترین میزان در این دسته است). مهارکننده بازجذب سروتونین نوراپی نفرین میتوانند باعث اختلال عملکرد  جنسی به ویژه اختلال نعوظ  و کاهش میل جنسی شوند. در حالی که ونلافاکسین بیش از دولوکستین عوارض جنسی دارد.

لیتیم در 14% باعث مشکلات جنسی میشود. در کسانی که همزمام بنزودیازپین( دیازپام، آلپرازولام، کلونازپام...) مصرف کنند این میزان به 49% میرسد. بوپروپیون کمترین اثرات جنسی رادر بی داروهای ضد افسردگی دارد.